Pizza

Zo dicht bij de Verenigde Staten en toch zo anders. Dat blijft toch verbazingwekkend. Neem alleen al het aanbod in de supermarkten hier. Veel ,,europeser" en dat is een gelukkie voor zijn zoon Jort. Als echte allochtoon smacht hij vaak naar de pizza die hij als kleuter vaak at. Niet te krijgen in zijn nieuwe thuisland. Wel hier in Canada. Geluksvogel. Wij eten dus om de dag Mozarella Pizza van Dr. Oetker. Jort's vakantie kan niet meer stuk.

Walvissen voor de deur

Onze tocht heeft ons gebracht bij Percé aan de golf van St Lawrence. Leger en leger wordt het landschap, voller en voller wordt de zee. Ons uitzicht bestaat uit een baai waar je in de verte de walvissen ziet spuiten en ziet duiken. Fascinerend gezicht. Tip van de dag: neem een verrekijker mee op avontuur. Kun je nog meer genieten. Overigens heet deze camping naar een rots vlakbij. Het Indianenhoofd. Maar wie heeft er ooit een indiaan met groen haar gezien?

IJs

Ze zijn in dit deel van Canada dol op ijs, valt ons op. Ieder dorp heeft wel meerdere ijssalons. Wij testen regelmatig en de kwaliteit is opperbest! Na inmiddels zo'n achthonderd kilometer met de auto gereden te hebben blijft de ruimte in dit land ons verbazen. Wat een luxe vergeleken met ons volle land. Nu we dieper in Quebec zijn, kunnen we steeds minder met Engels uit de voeten. Niet zo'n groot probleem, ware het niet dat Frans hier ook niet ons Frans is. Grappige verschillen zoals andere woorden voor ontbijten, lunch en diner. Maar ook grote onbegrijpelijke misverstanden.

We zijn inmiddels aangekomen in Bonaventure. Daarvoor waren we in Parc du Bic. Prachtig. Trouwens ondertussen verscheen vandaag ook nog eens deze column in de krant. Hoezo vakantie?

Quebec City

De A20, de weg van Montreal naar Quebec City is een lange rechte weg waar geen eind aan lijkt te komen. Een voorproefje op hoe leeg dit land is. Eenmaal in Quebec weten we meteen waarvoor we hier zijn. De enige vestingstad ten noorden van de Rio Grande. Wonderschoon!. Bestaat dit jaar ook nog eens vierhonderd jaar, waardoor het extra feest is. Wij lopen tegen de straatartiest op de foto aan. En uiteraard hebben wij iemand in het gezelschap die niet schroomt om mee te doen. Ook hier weer kennisgemaakt met een specialiteit van het land. Poutine. Een combinatie van patat, kaas en jus. Bijzonder is de enig juiste omschrijving.

Montreal

Bonjour. Dit is Rue de la Commune aan de oude haven in Montreal. Maar het zou ook in Marseille kunnen zijn. Deze plek is ooit door Time Magazine uitgeroepen tot de mooiste straat van Noord-Amerika. Het hele oude centrum van de grootste staat van Quebec is een trip vol herinneringen. Dichter bij Frankrijk kun je haast niet zijn. We ontbijten met crepes, we lunchen met crepes en we dineren met ... crepes. We genieten van de kinderhoofdjes op straat. Dit vinden wij ,,Amerikanen" leuk! Inmiddels hebben we de stad verlaten en zijn we in onze camper op weg naar de natuur. Maar niet voordat we Quebec City of moet ik zeggen Quebec Ville hebben aangedaan. Dat schijnt nog Franser te zijn.

O ja, en ondertussen een paar honderd mijl hier vandaan spelen twee Democraten alsof ze van elkaar houden. Dat kan zijn, maar Bubba Bill is daar nog niet aan toe.

Op weg naar Canada

Daar zijn we weer. Na een tijdje te hebben uitgepuft van het verkiezingsgeweld gaan we er weer fris tegenaan. De afgelopen weken niet stilgezeten. Onder andere deze en deze column geschreven. Trouwens Barack Obama en Hillary Clinton ook niet. Zij proberen vrede te sluiten, en het grote smeermiddel daarbij is zoals altijd geld. Bekijk hier het bijna zielige filmpje waarin Hillary bedelt.

Maar genoeg over de verkiezingen. Momenteel op weg voor een reisreportage naar Quebec, de Franstalige provincie in Canada. Tussenstop Lake George, ook wel de Koningin van de Amerikaanse meren genoemd. Het is er sprookjesachtig, maar of het na zonsondergang wel zo idylisch is, kun je je afvragen, als je de tekst op bijgaande foto leest.

OBAMA!

Barack Obama schrijft geschiedenis als de eerste zwarte die een serieuze kans maakt op het presidentschap van de Verenigde Staten. Na een titanen strijd van vijf maanden, nam hij dan eindelijk een niet meer te nemen voorsprong op Hillary Clinton, die overigens de eerste vrouw geworden zou zijn. Eerste taak voor Obama nu is om vrede te stichten binnen de Democraten. De lange strijd is namelijk niet zonder gevolgen gebleven, en de partij is diep verdeeld.